تبلیغات
عاشقانه رند .منطقه آزاد ماکو MAKU_FREE ZONE - شب19..شب عاشقان..شب آسمانی های عاشورایی..شب کربلای شلمچه..

عاشقانه رند .منطقه آزاد ماکو MAKU_FREE ZONE

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم زبی آبی..ولی بامنت وخواری پی شبنم نمی گردم

شب19..شب عاشقان..شب آسمانی های عاشورایی..شب کربلای شلمچه..

    

  24ساعت رویای عشق....

دیشب خواب شلمچه رادیدم .....اروندصغیر که انگارخشک شده بوداز پل نو تا..دژعراقیها...موانع چندلایه.که همان شب خط شکنان زیرپاگذاشته بودند...پلهای شناور مانده از آن سالها..لوله های فولادی که بی سنگران سنگر ساز ازآن پل فوری میساختند..کانال  ماهی ونهرجاسم....سنگرهای لانه موشی...پتروشیمی و....نخلستانهای بصره.....آن مسیر باریک زیر آتش که آن صبحدم حسین موجی مرندی .......وحتی آن جاهای شلمچه راکه من از انجادور بودم  ..ولی دررویا میدیدم...

ازدیروز این رویاتمام ذهنم راپر کرده بود..که این بعد28سال  چه رویایی بود؟......اماامشب یادم  افتادکه آری دیشب شب 19بود .کربلای شلمچه... شب تقدیر آسمانی ها بودازجنس  حاج حسن کسایی...غواصان گمنام..آسمانی های تمامی لشکریان اسلام...خصوصاعاشورا....گرامی باد یادونام  و راهشان..                                                                                                                                                               

  یادی از آن روزها

        روزهایی که سایزمان را با مقام . . . مدل ماشین . . . دارایی . . . و غیره اندازه نمی گرفتند ، شایستگی و صداقتمان را با واحد ریا و چاپلوسی و تظاهر

        وزن نمی کردند . . . وقت دیدار به جای پیشانی چشم به کفشهای رنگ و رو رفته مان نمی دوختند !

   سالهای  60تا65 ، خصوصاسال65 زمانی که افتخار حضور در رکاب سرداران بزرگی چون شهید حاج حسن کسایی ، شهیدمهندس دهقان ،شهید مهندس جعفرزاده . . . نصیبمان شده بود . . . هر وقت دلم تنگ می شد کمی آن طرف تر ازموقعیتمان می رفتم و چشم به تابلویی می دوختم که روی آن نوشته شده بود "قتلگاه یاران اباعبدالله از لشگریان عاشورا !"


 

                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                            

                               

           شهید یوسف رندی(این عکس رادوماه قبل ازشهادت بانامه ای ازهویزه برایم فرستاده بود)

 

مابین دو خاکریز انباشته بود از چادرهای سوخته پوتین ها و کلاه خودهای سوراخ سوراخ . . . ! و خاکش آغشته بود به گوشت و خون شهدای لشگر عاشورا !

چند کیلومتر عقب تر با زاویه ی نود درجه پادگان حمید بود و تنها دیوار با قیمانده ی آن ! تابلویی از یادگاریهای رزمندگان که بالاتر از همه نوشته شده بود : رزمندگان بسیج پلدشت و کمی آن طرف تر رزمندگان ماکو

کمی پائین تر حمام صلواتی بود که هم در دسترس توپ و خمپاره بود و هم بی دفاع در برابر حمله ی هواپیماهای دشمن ! . . . که رفتن به آنجا دل و جرات می خواست . . .

دل را به دریا زدم و کیف خود را در دست گرفته در آخر صف ایستادم . . . آخر صف طولانی . با حالتی غریبانه چشم به تک تک افراد حاضر در صف دوختم تا شاید آشنایی ( هم روستایی) در آنجا باشد . همه لباس خاکی بودند و شبیه هم ! . . . گفتم خدایا آشنایی در میان این همه نیست ؟ . . .

آفتاب کمی به وسط آسمان رسیده بود و من هم در وسط صف . . . که ناگاه یکی از آن خاکی پوشها که تقریبا نوبتش هم رسیده بود با سرعت و محبت وصف ناشدنی خودش را با صدای بلند . . . جاواد . . .به من رساند ،از خوشحالی زبانم بند آمد ، او کسی نبود جز سرباز "مسلم حسن زاده رندی" . . . سراغ اولین کسی را که از من گرفت پدرش بود ، گفتم شکر خدا سلامتی باز یافته و دوباره در میان هم کیشان خود در سکوی مقابل مسجدبا همان چهره ی روحانی اش نشسته است و او خیلی خوشحال شد . . . موقع برگشتن برای اینکه قدر دیدار را غنیمت بشماریم تا سه راهی مجنون و طلائیه پیاده رفتیم . هر چه از موقعیت خود به همدیگر آدرس می دادیم چیزی متوجه نمی شدیم . در سه راهی دیدیم که دیگر نای راه رفتن نداریم ، سواریك ماشین کمپرسی که به رزمنده ها آبگوشت می برد شدیم . . .مسلم دو سرباز را به حرف کشید تا من دو استخوان از دیگ برداشتم . . . تا به موقعیت رسیدیم ، با کمال تعجب دیدیم فقط دو خاکریز از هم فاصله داریم . . . در سنگرشان با چای و تن ماهی و کنسرو لوبیا از من پذیرایی کردند . پس از مدتی گفتم باید به موقعیت خودمان سربزنم و دوباره پیش شان برگردم . تا رسیدم دیدم انگار همه منتظر من بودند و عصبانیت مسئول گروهمان ! همه اسباب حرکت بسته بودند - فورا بی سیم را برداشته سوار تویوتا شدم - پشت سرمان کمپرسیهای مایلر حامل رزمندگان دیگر بودند بطرف خونین شهر . . . گمرک . . . پل نو . . . و شلمچه . تا ساعت11 شب همه جا آرام بود اما با نزدیک شدن عقربه هابه ساعت 12 آتشها باریدن گرفت و فریادهای الله اکبر ، شب 19 بود و کربلای شلمچه . . . !

فردایش از مقابل هر سنگر و خاکریزی که می گذشتم می پرسیدم رزمنده ی ماکو نیست ؟ من اعزامی از تبریز (بی سیم چی جهاد)ودرعملیات با گردان مهندسی فجرسمنان بودیم . تااینکه یکی صدایم کرد و نامم را پرسید .تا گفتم جواد احمدی رندی تبسمی کرد و گفت : یک رندی شب 19 پشت کمپرسی مایلر از ابتدای حرکت زیر زبانش ذکر و مناجات می گفت و وقتی به شهادت رسید باز زیر زبانش ذکر و مناجات بود و . . . آن شهید وارسته کسی نبود جز دانشجو معلم شهید "یوسف رندی "

جواد احمدی رند


 

 

                                    د

   جواد احمدی رند (نفر اول نشسته از چپ)به همراه نیروهای ارتش مستقر در ارتفاعات دالامپر که چندروز بعدشهید شدند .

سال(محل شهادت معلم داداش زاده.شوط/حسین زاده قزل داغ/قربانپور گدای/روشنی وبیطالی چالدران....

    



[ یکشنبه 20 دی 1394 ] [ ساعت 19 و 02 دقیقه و 54 ثانیه ] [ جواد احمدی رند ]

[ نظردهید() ]